Triple Berry Trio @Zeist

Op zaterdagmiddag 23 september 2017 om 15.30 uur zal het Triple Berry Trio een optreden van een uur verzorgen in de Walkartkerk, Kerkweg 19 te Zeist. Het programma getiteld “Tryptique” bevat mooie kamermuziek voor trompet, cello en piano. Composities van Gabriel Fauré, Gilles Herbillon, Eric Ewazen, Armin Segger, Marco de Goeij en William Schmidt staan op het programma. Toegang is vrij, collecte aan de deur. Voor meer informatie zie http://www.walkart.nl/activiteiten/muziek/triple-berry-trio en hier alvast een muzikaal voorproefje van Eric Ewazens’s mooie “Trio” https://www.youtube.com/watch?v=QSl1lftxuu8

Triple Berry Trio @ Regentenkamer

 

Op 23 juni 2017 heeft het ‘Triple Berry Trio’ opgetreden in de sfeervolle ambiance van de Haagse Regentenkamer. Het was een gezellige maar vooral zeker ook mooie muzikale avond welke het publiek wist te waarderen. Het avondvullend programma “Tryptique” bestond uit 3 trio’s voor de unieke samenstelling van trompet, cello en piano. Het concert werd begonnen met de wereldpremière van de compositie ‘Arban’ een ode van de Franse componist, dirigent en trompettist Gilles Herbillon aan de legendarische Jean-Baptiste Arban die midden 19e-eeuw furore maakte als cornetsolist en componist in Parijs waar de beroemde cornetklas onder zijn leiding werd gesticht. Beroemd is zijn lesmethode Arban die menig amateurmuzikant en conservatoriumstudent hebben doorgespit. Gilles Herbillon heeft dankbaar gebruik gemaakt van thematiek uit de Arban études en à la Arban gebruikt de componist bekende verwijzingen vanuit de Romantische stijlperiode. Hector Berlioz zijn bekende ‘La valse’ komt in het snelle ostinato gedeelte regelmatig langs. In de geest van Arban speelde trompettist Theo Hartman zijn partij op cornet. Saillant detail was  ook de komst van monsieur Herbillon vanuit Reims naar Den Haag en gelukkig was Gilles net op tijd gearriveerd om zijn compositie – in 2010 geschreven – in première te zien gaan. In de volgende YouTubelink is een fragment van ‘Arban’ te zien gemaakt tijdens de generale repetititie  https://www.youtube.com/watch?v=tkovYJ3s3w0

Voor de pauze als derde programma onderdeel werd het ‘Trio’ van de Amerikaanse componist Eric Ewazen bestaande uit 3 delen die Brahms-achtige vormen aannemen – een 22 minuten durend waar huzarenstuk in triobezetting – uitgevoerd. Verder bestond het triodrieluik uit de compositie ‘Jazzberries’ in 1982 door de Amerikaanse componist William Schmidt gecomponeerd, een suite met 4 contrasterende deeltjes waar hij de instrumenten schitterend laat samenwerken in o.a. een blues en een boogie woogie. William Schmidt is hiermede de grondlegger geweest voor het eigenzinnige repertoire voor trompet, cello en piano. Ook nog een leuk detail is dat ‘Jazzberries’ inspirerend en bepalend is geweest voor de keuze van de Triple Berry Trio ensemblenaam. Is er dan niet eerder voor trompet en cello gecomponeerd? Het antwoord daarop luidt ja en wel de Sonate uit 1958 van Yves Chardon echter zonder piano dus als een heus duowerk van 5 delen die zo’n 15 minuten duren. In 2018 zal dit werk ook door cellist Ephraïm van IJzerlooij en trompettist Theo Hartman gespeeld gaan worden alsmede Gilles Herbillon zijn ‘Élégie’ voor cornet & cello . De uitgesproken wens van de componist is dat er voor deze ‘Élégie’ maar ook voor zijn ‘Arban’ er een Franse première zal komen en de plaats van uitvoering zal dan zijn in 2018 op het bekende zomerfestival ‘Les Flâneries musicales de Reims’. Dit is zeker een ambitie die het Triple Berry Trio deelt!

Naast de composities uit de hierboven beschreven ‘Tryptique’ stond er nog veel meer moois op het programma. Voor de pauze speelde pianist Armin Segger uit eigen werk. Zijn drieluik zijn de solopiano composities: ‘From far’, ‘Simple Song’ en ‘Lake Louise’ die Armin na een inspirerende reis door Canada een paar jaar geleden componeerde. De eerste twee soli zijn al eerder door Armin Segger tijdens o.a. recitals van Continuous Brass en Triple Berry Trio uitgevoerd. Nu was het de beurt aan ‘Lake Louise’ om haar Nederlandse- en eveneens wereldpremière in de Regentenkamer te ondergaan. Met een mooie afbeelding van het imposante meer naast de vleugel vulde de verstilde klanken en accoorden de Regentenkamer, een oase van rust na de wervelende Arban capriolen.

Na de pauze werd er begonnen met 3 Gabriel Fauré stukken voor cello en piano. Begeleid aan de vleugel door Armin Segger speelde cellist Ephraïm van IJzerlooij intens en weergaloos achtereenvolgens ‘Sicilienne’, ‘Élégie’ en na zijn eigen gedicht ‘Papillon’ uit de door hemzelf geschreven gedichtenbundel ‘De klank van stilte’ voorgedragen te hebben Fauré’s Papillon.

Hierna was het de beurt weer aan trompettist Theo Hartman om zich te presenteren met een solo voor trompet en piano. Gekozen was er deze keer voor de 1e Amerikaanse Sonate voor trompet en piano uit 1940 van Harold Shapero, een leerling van de naar New York voor de nazi’s gevluchte Duitse componist Paul Hindemith. Dit solowerk getiteld ‘Sonata’ bestaat uit 2 delen: slow & fast en is opdragen aan de grote Amerikaanse componist Aaron Copland. Na een mooie langzame inleiding waar de gestopte trompet met lange frases al adembeheersend en begeleid door typische jazzaccoorden alle lyriek ten toon kan spreiden, begint in het snelle gedeelte de sonatevorm waar verschillende thema’s veelal in een onregelmatige maatsoort geëtaleerd, doorgewerkt en herhaald worden. In een woeste finale bereiken beide musici na zo’n 11 minuten met halsbrekende toeren de eindstreep!

Het programma werd vervolgens vervolgd met de pianosolo ‘Cauliflower rag’ (bloemkolen ragtime) van de Nederlandse componist en pianist Bam Commijs die deze rag die avond ook speelde in een eigen pianosolo recital in Utrecht. Wie weet simultaan!? Armin wist het publiek te ontspannen met een luchtige uitvoering. Als finalewerk stond dus de bovenbeschreven ‘Jazzberries’ met de delen ‘Raspberry riffs’, ‘Blueberry blues”, ‘Boysenberry boogie’ en ‘Strawberry rag’ nog op het uitgebreide en gevarieerde programma. Als muzikaal toetje tenslotte nog het encorewerk ‘Towards the light’ van de Amerikaanse componist Carson P. Cooman uit zijn ‘Lyric Trio’ voor trompet, cello en piano. Met dit vrolijke dansachtige stuk werd het concert werkelijk in majeur afgesloten. Na afloop was er nog met het publiek & fans een geanimeerde ‘meet & greet’ aan de bar van de Regentenkamer en konden componist Gilles Herbillon en de musici van Triple Berry Trio eveneens nader kennis maken. 

Het volgende concert is in ieder geval al bekend en zal plaatsvinden op zaterdagmiddag 23 september 2017 in de Walkartkerk, Kerkweg 23 te Zeist. We beginnen dan om 15.30-16.30 uur, toegang is vrij; na afloop wordt er gecollecteerd. De Walkartkerk heeft een bijzondere mooie akoestiek en we zullen er een mooi matinee programma voor samenstellen, wordt dus nog vervolgd!

Voor een actuele update volg ons dan op Facebook http://www.facebook.com/tripleberrytrio

Triple Berry Trio presenteert: Tryptique!

Triple Berry Trio treedt op 23 juni 2017 in de gezellige ambiance van de Regentenkamer vlakbij het centrum van Den Haag op. In twee ruime sets staan mooie kamermuziekcomposities geprogrammeerd waaronder de wereldpremière van de compositie “ARBAN” een ode aan de beroemde 19e eeuwse Franse cornettist en componist Jean-Baptiste Arban. De Franse componist Gilles Herbillon heeft een sprankelende eigentijdse versie met melodieën van Arban en andere 19e eeuwse componisten weten te vatten in een 7 minuut durende originele compositie voor trompet (cornet), cello en piano. Het gevarieerde programma bestaat verder nog uit diverse soli, waaronder een eigen pianocompositie van Armin Segger. Harold Shapero’s uitdagende Sonata voor trompet & piano staat ook gepland alsmede een drieluik van Fauré composities voor cello & piano waaronder de ontroerende ‘Élégie’. Twee schitterende trio’s van de Amerikaanse componisten Eric Ewazen (Trio) en William Schmidt (Jazzberries) completeren het programma. Op de website van de Regentenkamer http://www.regentenkamer.nl kunnen tickets à €12,50 al gereserveerd worden.

Alliance mondstukken

Al een paar maanden ben ik bezig met een speurtocht naar mondstukken die goed functioneren op de diverse instrumenten die ik gebruik. Daarbij is het van belang dat bij wisselen tijdens een concert ook het speelgevoel snel goed aanvoelt. Bij het kiezen van een mondstuk zijn een aantal zaken van belang zoals de rand (rim), de ketel (cupdiameter) en de stift (backbore). Bij het laatste onderdeel hoort dan ook het mondstukgat (throat). Er zijn merken waarbij je afzonderlijk de rand en cupdiameter kunt variëren met diverse backbores al naar gelang welke toon je nastreeft. Dat kan van een zo vol mogelijke klank zijn tot een veel scherpere en hierbij is het van belang welk repertoire je beoogt te spelen. Over het algemeen gesteld zal een ondiepere cup voor een scherpere toon zorgen en een diepere cup voor een voller geluid. Wil je goed excelleren in het hogere register dan is een te grote cup weer nadeliger voor het resultaat en raak je sneller vermoeid. De cupdiameterkeuze hangt ook af van de fysieke gesteldheid van een koperblazer. Wat betreft de rand van het mondstuk kan je stellen dat een scherpere rand je sneller weerhoudt teveel kracht te gebruiken en een vlakkere het uithoudingsvermogen verbetert. Een iets meer randje geeft daarentegen weer meer trefzekerheid. Dit lezende kan er al geconcludeerd worden dat één en ander veel research vereist. Uit eigen ervaring kan ik aangeven perioden te hebben gehad waarbij ik langdurig een set mondstukken naar tevredenheid voor dat moment heb gebruikt. In andere fases werd ik weer meer geïnspireerd tot bepaalde zoektochten en experimenten. Veel gebruikte mondstukmerken zijn Vincent Bach, Warburton, Klier (JK), Bruno Tilz, Yamaha, Denis Wick, Schilke, Reeves, Bush, Curry etc.

In het najaar van 2016 kocht ik een nieuwe cornet en dat was de opmaat tot mijn kennismaking met het Engelse merk Alliance. Op het internet vind je niet veel gebruikerservaringen en de te vinden schaarse informatie is al redelijk gedateerd. De cornet- en bugelmondstukken die ik nu sinds een paar maanden bespeel hebben een volle, aangename en pure klankkleur. Ze zijn erg zuiver qua intonatie en hebben zoals alle Alliance kleinkoper mondstukken een prettige rand, niet te scherp maar ook niet te vlak en zorgen mede (naast natuurlijk veel oefenen) voor een goed uithoudingsvermogen. In tegenstelling tot Amerikaanse merken is de toon meer brassband-achtig rond en vol dan scherp. Op de bes-cornet heb ik voor het moment gekozen voor de Alliance 2A met een cupdiameter van 16.75 mm waarbij ik de 2B -eveneens met een 16.75mm cupdiameter maar iets ondieper dus- ook nog wil testen. De 2B is de equivalent van de Denis Wick 3B- een veel gebruikt solocornetmondstuk. Mijn Schilke C-cornet heeft een nieuw leven gekregen door de Alliance 1A en 1B mondstukken met cupdiameter 17.00 mm en hierbij zorgt de iets grotere afmeting voor een betere zuiverheid. De cornetklank is ook een stuk milder geworden door de mondstuk keuze en gebruik ik deze cornet nu regelmatig in het ‘Triple Berry Trio’ samen met cello en piano.

Op de bugel merk ik dat de Alliance 3fl – eveneens met een 16.75mm cupdiameter verfijnder is dan de Denis Wick 2fl. Aangezien ik blij verrast was door deze mondstukken besloot ik ook de trompet mondstukken van Alliance te gaan uitproberen. Aanvankelijk waren die wat lastiger bij de reguliere muziekwinkels (ook online) te vinden maar mijn eerste vangst was de no.4 die als equivalent een Vincent Bach 1X heeft. Verwarring alom in eerste instantie omdat dat toch wel erg groot leek. Dat valt mee omdat de no.4 op het beroemde Mount Vernon model 1X van voor 1970 is geïnspireerd. De cupdiameter is 17.00 mm en de cup loopt iets wijder uit dan bij een 1c maar is niet megadiep. Het resultaat op mijn bes-trompet is dan ook zeer prettig. Door de fijne rand heb ik mede een goed uithoudingsvermogen, het mondstuk is behoorlijk direct met duidelijke articulatie en projectie, spreekt ook enorm aan met goede trefzekerheid vandien. Voor gebruik met C-trompet was ik minder enthousiast omdat ik een zekere warmte in de klank hier minder ondervond. Daarom toch maar de moeilijk verkrijgbare no.5 met een veel diepere (cornet)cup maar weer wel met een 16.75 mm cupdiameter aangeschaft. Dit mondstuk staat te boek als een crossover mondstuk voor cornettisten die incidenteel ook wel eens trompet spelen aldus Roger Webster het brein mede achter de Alliance producten. Hij waarschuwde mij persoonlijk voor een mogelijke teleurstelling. Inderdaad is de cup dermate diep dat het zeker op C-trompet (bij mij) niet werkt. Op bes-trompet wel beter maar dan wel in het lagere register met dan een heel vol geluid! Ik gebruik het mondstuk nu hoofdzakelijk voor de warming-up want er kan lekker veel lucht doorheen-:).

Voor de C-trompet werkt de no.3 eveneens met een cupdiameter van 17.00 mm tot nu toe goed. Dit model is gemodelleerd op de Vincent Bach 1C en heeft dan ook meer een cupvorm dan de wijdere no.4. Onderling wisselen tussen deze maten gaat goed mede door dezelfde cupdiameter en rand. Eén van mijn leerlingen heeft nu ook de overstap naar een Alliance no.8 gemaakt. Dit nummer met een cupdiameter van 16.25 mm is de equivalent van een 7C VB Mount Vernon model en spreekt ook enorm makkelijk aan met een zeer goed hoog register! Explosief met een toch vol genoeg geluid. Voor mij is de speurtocht nog niet af. Voor D- en Estrompet wil ik de no.7 met een cupdiameter van 16.50 mm ook nog proberen. Deze is te vergelijken met een VB 2c/3c volgens de brochure. Mocht ik nog eens vaker weer in symfonisch verband gaan spelen dan is er nog de no.2 met een cupdiameter van 17.25 mm met een diepe cup. De mondstukken zijn verzilverd of tegen een geringe meerprijs met een verguld randje hetgeen handig kan zijn als je snel last hebt van lip irritaties. Esthetisch zou het ook mooi kunnen zijn maar persoonlijk vind ik de verzilverde modellen er hip genoeg uitzien. Mochten er andere amateur- of professionele koperblazers zijn die ook Alliance mondstukken gebruiken en hun ervaringen willen delen dan kan dat prima op http://www.facebook.com/trompetnet.nl Ik plaats jullie reacties graag!!

Update Alliance trompetmondstukken op 11-9-2017:
Inmiddels is de Alliance 7 op de C-trompet een vertrouwd mondstuk geworden zeker in sololiteratuur en kamermuziek. Het voelt trefzeker aan met een mooi rond geluid. Op de D- en Estrompet is het mondstuk ook effectief. Voor de Bestrompet is de keuze al een paar maanden gevallen op de Alliance 6, vergelijkbaar met een VB 2b cup. Zo is het goed wisselen tussen C- en Bestrompet met elk een eigen mondstuk en een prettig aanvoelende rand!

 

TNCB Productions presenteert:

Triple Berry Trio recital in Amsterdam!         Programma 22 januari 2017

In de intieme ambiance van @Zuidhalconcert geven wij in het nieuwe jaar ons eerste concert in Amsterdam. Het is een ‘rendez-vous’ met enkele repertoirestukken zoals delen van Eric Ewazen’s Trio voor trompet, cello en piano. William Schmidt’s Jazzberries voor gemengd trio zullen ook zeker op het programma niet ontbreken máár er zal ook veel nieuw solistisch repertoire gespeeld gaan worden. Laat u zich verrassen op een mooie wintermiddag en Amsterdam biedt natuurlijk nog veel meer om er een leuke dag van te maken. Wij hopen ook natuurlijk op een ‘rendez-vous’ met eerdere concertgasten! Onderstaand een live opname en sfeerimpressie gemaakt tijdens ons premièreconcert op 31 januari 2016 in Den Haag.